Diskó-fox!

Hann leit slóttuglega í kringum sig um leið og hann stökk fram fyrir mig á götunni. Hann virti mig varla viðlits þar sem ég stóð frosin í götunni, gapandi af undrun, heldur skokkaði léttur á fæti yfir götuna þar sem hann hoppaði á milli runna, sennilega leitandi að einhverju ætilegu. Að refur yrði á vegi mínum um miðja nótt í stórborg átti ég ekki von á. Mér fannst svo undarlegt en um leið ævintýralegt að sjá þessa veru á ferð í miðri stórborg rétt eftir miðnætti. Þrátt fyrir alla þá kynlegu kvisti sem verða á vegi manns hér, hvort sem er að nóttu eða degi, þá stakk þessi vera svo algjörlega í stúf við steinsteypuna, veggjakrotið og neonskiltin í Späti-sjoppunum. Refurinn virtist ekki passa inn í náttúru (eða ónáttúru)stórborgarinnar en hann virtist vera kunnugur þessum slóðum, kippti sér ekki við mannfólk né bíla og skokkaði sjálfsöruggur um götuna. Mig langaði einna helst til að elta hann uppi og í huga mér hóf rödd náttúrufræðings í breskum dýralífsþætti að útskýra atferli hans með æsispennandi hætti. Ég lét hann hinsvegar fara óáreittan sína leið því í stórborg lætur maður allar verur fara sína leið ef þú færð að fara þína...

Seinna heyrði ég frá heimamönnum í borginni að það væri ekki óalgengt að sjá refi á ferð í borginni, þá sérstaklega um nætur eða undir morgunn. Á síðustu árum hefur refum fjölgað í þýskum borgum enda komast þeir þar mun auðveldar í æti og skjól en í skóglendinu. Borgirnar hafa líka sífellt verið að breiða úr sér og tekið yfir óbyggð svæði sem voru búsvæði refa og annarra villtra dýra. Yngri kynslóðir þessara „innflytjenda“ í borginni hafa tapað hluta af því villta eðli sem skógarrefir búa yfir, þær eru gæfari og hafa aðlagast borgarlífinu með ágætum hætti – þeir hafa jafnvel lært að fylgja gangandi vegfarendum þegar þeir fara yfir á grænu ljósi! Ósagt skal látið hvort aukning refa í stórborgum Þýskalands sé ánægjuleg þróun, þeir eru ekki einungis duglegir við að dreifa drasli úr ruslatunnum þegar þeir leita að mat og heldur eru þeir einnig hýslar bandorma en tengsl eru á milli aukningar bandormatilfella í mönnum og fjölgun refa í þéttbýli. Hinsvegar er eitthvað fallegt og óvenjulegt að sjá refi í borgum og sýnir hvað náttúran er seig við að finna leiðir til að aðlagast þegar tímar og aðstæður breytast.

Aðra nótt, en líka í miðri borginni komst ég í návígi við annan „ref“. Hann á rætur sínar að rekja til popptónlistar áttunda og níunda áratuga tuttugustu aldar. Sú tegund af ref er kallaður „Diskó fox“ og er tegund af samkvæmisdansi sem er mikið dansaður hér í Þýskalandi. Við fórum nefnilega á frægan dansstað hérna í borginni, Clärchens Ballhaus, þar sem allskonar fólk kemur saman með dansinn einan að markmiði! Staðurinn minnti mig á félagsheimili og stemmningin að sama skapi á þorrablót eins og þau gerast best. Fólk var á öllum aldri en allir voru í góðu skapi enda framkalla danshreyfingar bara gleði. Sjálf dansaði ég lítið þetta kvöld en fylgdist með af hliðarlínunni hvernig fólk dansaði, vals, rúmbu, salsa og foxtrott hring eftir hring. Þegar plötusnúðurinn spilaði eitthvað popplag með óræðum takti dönsuðu þjóðverjarnir þennan dans sem er kallaður „Diskó fox“. Í kjölfarið af diskóbylgjunni á áttunda áratugnum ætlaði sóló-dansinn að tröllríða öllu en sem mótvægi við honum var þróaður „Diskó-fox“, samkvæmisdans sem hentar til að dansa við undir diskó- og popplögum, að ógleymdu italio-diskó. Dans er jú, einkonar náttúra sem finnur sér leiðir til að aðlagast breyttum tíðaranda.

Næsta verkefni í tilefni fyrsta dags sumars: Pússa dansskóna og læra sporin við diskó-fox!