Í upphafi þarf ég að viðurkenna dulítið sem er ósköp hversdagslegt vandamál en hrjáir sennilega marga einhvern tímann á lífsleiðinni: Ég hef kviðið því að eldast.
Þessi kvíði lét aldrei á sér bjáta fyrr en ég nálgaðist það að verða 26 ára. Mér fannst sem dagar lífs míns höfðu lit sínum glatað og ég myndi með undraverðum hætti stíga yfir landamæri þess að geta enn kallað sig unga og heims fullorðins áranna. En mér fannst ég engan veginn reiðubúin til að ferðast þar yfir, ég væri ekki með fullgilt vegabréf til að ferðast þar um því á einhvern stórkostlegan hátt ímyndaði ég mér að seinnihluti þrítugsaldursins kræfist jafn þykkrar afrekaskrár og símaskrárinnar og sjálfsöryggis til að ganga um með yfirvaraskegg, ef þú værir karlmaður, og varalitar í stíl við naglalakks, ef þú værir kvenmaður. Órói æskuáranna ætti auk þess umsvifalaust að svífa í burtu eins og reikult ský.
Í haust, þegar fór heldur að líða að 26 ára afmælinu mínu, kveið ég lítillega afmælisdeginum og leit yfir afrekaskránna mína sem samanstendur af kunnáttu í tveimur servéttubrotum og seiglu í skóla. Eins leit ég yfir snyrtikörfuna og þar var með engu móti hægt að finna samstæður í varalita- og naglalakkahrúgunni. Kvíðatilfinningin minnti mig á að vera með lausa tönn og kvíða fyrir því þegar ætti að kippa henni út. En eins og að kvíða því að lausri tönn er kippt út og að eldast þá er kvíðinn mun stærri en verknaðurinn sjálfur: Kippurinn tekur snöggt af, án alls sársauka og maður sér að það var algjörlega ástæðulaust að kvíða nokkurs!
Enda er mér orðið ljóst, sem gömul sál, að ég er að eldast inn í minn aldur! Allt (næstum allt) sem ég hef gaman af höfðar einkum til eldra fólks. Mér þykir gaman að prjóna, lesa, baka, spila, hella upp á kaffi fyrir mig og aðra, vera heima í rólegheitum, hlusta á Gufuna og svo langar mig í hund og ruggustól – helst strax í dag, ekki eftir fimmtíu ár. Erum við kannski búin að hlutgerva aldur helst til of mikið? Ungt fólk á að vera þróttmikið og stunda íþróttir en síst af öllu að verja tíma til að stunda hannyrðir. Að vísu er prjónskapur allur kominn í tísku og einstaka hipsterar sjást grípa í prjóna í biðrýmum hér í Berlín og einhversstaðar las ég að spila bridds sé það allra heitasta meðal hipsterana í Kreuzberg. Gott mál fyrir gamlar sálir en allt síðan bítlaæðið greip mig þegar ég var tíu ára gömul (athugið, 1996 ekki 1966, eða þegar Ingólfur Margeirsson flutti hina fantagóðu útvarpsþætti Bylting Bítlana á Rás 2 eftir hádegismat á sunnudögum) þá hefur mér fundist sem ég ætti að vera ung manneskja á sjöunda áratug tuttugustu aldar í stað þess fyrsta á tuttugustu og fyrstu öld.
Bítlarnir eru enn í dag uppáhalds hljómsveit mín þó ég hlusti ekki lon og don á verk þeirra í vasadiskói eins og ég gerði þegar ég „uppgötvaði“ þá og ég er nokkuð sátt við að lesa um sjöunda áratuginn bara í sögubókum. Um daginn horfði ég á nýlega heimildarmynd Martin Scorsese um George Harrison, Living in the Material World, sem óhætt er að mæla með. Á meðan ég horfði á myndina rann upp fyrir mér að í dag er George Harrison uppáhalds bítillinn minn, en sannur bítlaaðdáandi verður að eiga sér uppáhalds bítil.
Um tíu ára aldurinn var Ringo uppáhalds bítillinn minn, sennilega vegna þess að hann var alltaf að segja brandara og virtist ljúfur kall, svolítill trúður. Hann samdi líka Octupusu‘s Garden sem hljómar svolítið eins og stef úr teiknimynd. Hrifning mín á Ringo vék skjótt fyrir Lennon enda höfðuðu lífsviðhorf hans vel til gelgju unglingsáranna minna og ég komst snemma á gelgjuna. Ég las allt sem ég komst yfir um hann: Ævisögu hans sem Illugi Jökulsson skrifaði, sögu Cynthiu, fyrstu eiginkonu Lennons og bók sem hét Samlokurnar eða eitthvað í þá áttina og fjallaði um samband Lennons og Yoko Ono, sú bók var alltaf svolítið klístrug man ég eftir... Þessar þrjár bækur tók ég alloft út að láni frá Héraðsbókasafni Árnesinga enda einu bækurnar sem voru til um hann á safninu. Ævi og störf Lennons voru mér svo hugleikin að ég skapaði meiraðsegja John og Yoko eins og þau litu út þegar þau giftu sig á Gíbraltar úr trölladeigi og málaði vandlega barðastóran hatt Yoko með hvítri málningu keypta í Kaupfélaginu. Afsakið, en ég var bara tólf ára.
Svo er ég hérumbil fullorðin, gömul sál á seinnihelmingi þrítugsaldursins og George Harrison er af Bítlunum í mestum metum hjá mér sem ég held að sé nokkuð rökrétt þróun. Lagasmíðar hans höfða mest til mín af sólóferli Bítlanna og leitun hans í andlega tilvist er heillandi. Auk þess var hann góður húmoristi og ekki með nein stærilæti sem einkenndi stundum tvíeykið Lennon/McCartney.
Paul hefur aldrei verið nálægt því að vera í uppáhaldi hjá mér en það er spurning hvort það breytist „when I‘m sixty-four“!
Skemmtilegt. En þú ert bara lamb sko.
ReplyDelete