Ó borg (mín?)

Reykjavík á ekkert í mér. Ég á kannski lítið í henni á móti. Mér hefur alltaf liðið eins og ég sé gestur í þessari borg, utanaðkomandi einstaklingur sem sækir erindi sín til höfuðborgarinnar en er farinn jafnharðan og erindagjörðunum er aflokið. Hvers vegna hefur mér veist það örðugt að gera mér til hugarlunds að Reykjavík geti verið og sé heimili mitt en ekki dvalarstaður? „Heima“ er hugtak sem ég hef ekki notað yfir dvalarstaði mína í Reykjavík nema í hálf yfirborðskenndri merkingu, staður þar sem ég hef komið mér fyrir hverju sinni. Í bernsku tengdi ég Reykjavík við fjölskylduboð um stórhátíðir og afmæli, einstaka skólaferðalög þar sem farið var í bíó eða leikhús og kostur gafst á að ganga yfir gangbraut eins og maður heyrði um talað í umferðarskólanum. Síðar meir tengdust Reykjavíkurferðir mínar tannréttingum sem ég hugsa til með pínu en sá sólarblettur var á að tannlæknastofan var í einum fallegasta hluta borgarinnar, rétt hjá Nípunni, sem mér þótti einstaklega ævintýralegt hús og þykir enn. Það minnti mig á Múmíndalinn. Ferðir til Reykjavíkur voru einnig gjarnan farnar vegna íþróttamóta þar sem engin íþróttaafrek voru unnin en uppúr stóðu svefnlausar nætur á þunnum dýnum í skólastofum og heilabrot yfir korti af ruglingslegu strætókerfi. Matador kenndi mér eitt og annað um það hvernig kerfið í Reykjavík gengi fyrir sig, að ég taldi víst. Öll peðin byrjuðu á sama byrjunarreit, með sömu upphæð í vasanum. Eftir því hvernig teningum var kastað gastu orðið efnaður með því að kaupa heilu göturnar og látið reisa í þeim hús eða hótel og gert þær þannig eftirsóttarverðari. En það voru ekki einungis heilu göturnar sem þú gast keypt, eða húsin og hótelin sem þú gast reist, þú gast einnig keypt heilu félögin, Loftleiðir og einhver önnur fyrirtæki sem eru aðeins að finna í sögubókum nú til dags. Sá vann spilið sem hafði keypt mest, átti mest og græddi mest. Sumir voru einfaldlega heppnir, unnu þúsund kalla í sífellu í Happdrætti Háskóla Íslands, gamlir vinir poppuðu upp og greiddu gamla skuld á meðan aðrir lentu í steininum, misstu úr umferð eða þurftu að borga sekt. Sumir voru einfaldlega óheppnir, voru alltaf sömu peðin sem rápuðu um götur Reykjavíkur sem þeir eignuðust ekkert í, með sama þúsund kallinn í vasanum – jafnvel minna, jafnvel ekki neitt. Þannig var skiptingu auðs og farsældar háttað í Matador, teningum var kastað og þú drógst spjald sem ákvarðaði örlög þín. Auk þess fannst mér líka alltaf eins og lagið Reykjavíkurnætur með Megasi sprytti alltaf ósjálfrátt í huga mér þegar talað var um Reykjavík. Rám röddin í Megasi og óskýrmælgi hans minnti mig á hrjúfa steinsteypu gatnanna og óreiðukennd öskrin hennar Bjarkar á umferðarslys á samlægum gatnamótum. Matadors - og Megasar ímyndin af Reykjavík hefur sem betur fer runnið sitt skeið og ég hef komist í raun um að Reykjavík er ekki aðeins mynd í mínum huga af rigningarblautri gangstétt sem glampar á undan ljósastaurum – því ekkert er eins fráhverft mínum huga og blaut steinsteypa. Í haust varð mér ljóst að Reykjavík hefur eignað sér eitthvað í mér. Hún hefur verið falleg, mild og skartað sínum prúðbúnustu haustlitum. Hún hefur líka hvesst á mig, ekki síst þegar ég fer fyrir horn bygginga hennar og nú fyrripart vetrar hefur hún leyft mér að renna mér á ísilagðri Tjörninni hennar. Harpan sýnir sín litbrigði þegar ég skokka vesturátt Sæbrautar en Esjan situr þunglamaleg við sinn sama keip í austurátt – svo ekki sé minnst á Súluna sem teygir þráðbeina geisla sína upp til himins. Ég hjóla eða geng göturnar, hef náð að ráða mér fram úr strætókerfinu en samt sannreynt að Megas hafði rétt fyrir sér að það væri kortersgangur úr Norðurmýrinni og niður á Lækjartorg. Bæði rótgrónar og nýuppsprottnar verslanir heimsæki ég, drekk biksvart og þykkt kaffi á Mokka og geri engan greinarmun á peðum eða öðrum þeim sem ganga um götur borgarinnar, við förum víst öll sömu leið að lokum. Þegar allt kemur til alls er Reykjavík farin að eiga eitthvað í mér. Þegar ég geng stræti hennar er mér farið að líða örlítið eins og heima. Líkt og segir í textanum : Um síð, um síð ég kem og krýp þér aumur og kyssi jafnvel hörðu strætin þín.